Dominikanie w krajach bałtyckich

  W krajach bałtyckich polscy dominikanie pracują obecnie w trzech domach: w Wilnie (Litwa), w Liepaja (Łotwa) i w Tallinie (Estonia). W Wilnie znajduje się międzynarodowa wspólnota składająca się z siedmiu braci. Głównym ich zajęciem jest praca pastoralna oraz zajęcia z litewską młodzieżą. Prowadzą również działalność wykładową: o. Pijus Eglinas wykłada w seminarium duchownym, o. Augustinas Ruzgys pracuje na Uniwersytecie Pedagogicznym. W Wielkim Poście i Adwencie głosimy rekolekcje po polsku i litewsku w Wilnie oraz na terenie całej Litwy po litewsku.   W Liepaja mieszka dwóch ojców: o. Peteris Aglonietis, który jest Łotyszem i o. Oskar Jabłoński - Polak. Obecnie starają się zorganizować tam parafię.  Przy klasztorze gromadzi się wiele młodych ludzi i dla nich Bracia organizują spotkania, różne obozy, pielgrzymki, itp. O. Oskar wykłada również teologię dogmatyczną i liturgikę na Wydziale Katechetycznym w Rydze, a także w Liepaja na Uniwersytecie Pedagogicznym. Przy klasztorze natomiast prowadzi cykl katechez po łotewsku i rosyjsku.   W Estonii mamy trzech braci. Dwóch mieszka w klasztorze, trzeci przy parafii. Można mówić o dwóch wymiarach naszej pracy w Tallinie. Pierwszy to pomoc jedynej parafii katolickiej w mieście, a więc obsługa wiernych w języku polskim, rosyjskim i litewskim. Drugi to praca przy naszej kaplicy, głownie w języku estońskim.   Historia obecności dominikanów w Estonii zaczyna się w 1229 r. Pierwsza udana fundacja powstała tam w 1246 r. i istniała do czasów luterańskich, tj. do 1525 roku. Dominikanie mieli duży wpływ na kształtowanie się świadomości narodowej. Przyjmuje się, że to właśnie dominikanie stworzyli pierwszą bibliotekę na terenie Estonii i przyczynili się do rozwoju języku estońskiego. Do dzisiaj bardzo się ceni obecność dominikanów w tamtych czasach i wszyscy wiedzą, jaki wpływ miał Zakon na rozwój estońskiej kultury. Drugi etap obecności to przełom XVIII i XIX wieku, kiedy car pozwolił na budowę nowego kościoła w Tallinie. Trzeci etap to nasza obecność po 1990 roku. Podobna sytuacja była na Łotwie. Pierwsze fundacje powstały u początków Zakonu i istniały do Reformacji. Później były fundacje w XVIII i XIX w. i po roku 1990. Na Litwie dominikanie są obecni od XVI wieku. Pierwsza fundacja to kościół Świętego Ducha w Wilnie. W tym czasie istniała osobna Prowincja Litewska, która obejmowała terytorium obecnej Litwy, Łotwy, Estonii i Białorusi, a także Sankt Petersburg. Dominikanie przeznaczeni byli tam do kasaty. Później, w okresie międzywojennym, powstał jeden klasztor w Litwie środkowej. W czasach komunistycznych żył tu tylko jeden dominikanin, ojciec Jonas Grigaitis, który starał się w miarę możliwości organizować dominikańskie życie. Pierwszym powołaniem, które pojawiło się w latach osiemdziesiątych, był o. Wilhelm Lapelis, Łotysz - obecnie biskup w diecezji w Liepaja, gdzie mieści się także klasztor dominikanów. Po 1990 roku powrócili bracia do klasztoru św. Filipa i Jakuba w Wilnie. W latach 1990-1997 bracia z Prowincji Polskiej pracowali także w kościele Świętego Ducha w Wilnie - kolebce dominikanów litewskich.

GALERIA